Saturday, January 15, 2011

เมื่อฉันแก่ตัวลง

เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจ มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด

เมื่อฉันทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง เมื่อลืมวิธีผูกร้องเท้า ขอให้คิดถึงตอนยังเล็ก
ฉันใช้มือสอนเธอทำทุกอย่าง

เมื่อเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัด ตอนเธอยังเล็กๆ
ฉันยังเคยเล่านิทาน ซ้ำๆซากๆ จนเธอหลับ

หากฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิเลยนะ ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆ ฉันต้องทั้งอดทน
ทั้งปลอบ เพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม

เมื่อฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆ อย่าหัวเราะเยาะ จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม "ทำไม ทำไม"
ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม

เมื่อฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุง
เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดิน ในตอนที่เธอยังเล็กๆ

หากเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่ ให้เวลาฉันคิดสักนิด
ที่จริงแล้วกำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก ขอเพียงมีเธออยู่ฟัง ฉันก็พอใจแล้ว

เมื่อเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ ขอให้เข้าใจและให้กำลังใจ
ให้เหมือนตอนที่ฉันให้กำลังใจเธอตอนเธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ

ตอนนั้นฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉัน
เดินไปให้สุดเส้นทาง ให้ความรักและอดทนต่อฉัน ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ 

นรอยยิ้มขอฉันมีแต่ความรักที่หาที่สุดมิได้ ซึ่งมีให้กับเธอ

พี่บูมส่งมาให้หละ

รักแม่ คิดถึงแม่ครับ :)
15/04/2552















ปล. ร.ม.ต., พรุ่งนี้? เรายังจะรักกัน :]